‘De confrontatie met het onontgonnene’

• Sommige kunstwerken zeggen meer over de verzamelaar dan we zo op het eerste gezicht denken. In Het Financieele Dagblad vertellen zij over hun ‘collector’s item‘, en dus over hun leven en werk.

• • • • Koos de Wilt voor Het Financieele Dagblad

•  
  

  Ons bedrijf participeert in projectontwikkelingsbedrijven. Als aandeelhouder, maar vaak ook met actieve inbreng. Jarenlang heb ik ontwikkelen zelf gedaan. Initiaties vanuit greenfields of brownfields om uiteindelijk projecten weg te zetten bij beursgenoteerde fondsen. Je stelt iets samen uit het niets. Als ontwikkelaar ben je bruggenbouwer. Alles komt bij projectontwikkeling samen. Je hebt te maken met onzekerheden en de meest uiteenlopende belangen: van klanten, overheden, omwonenden, financiers, bouwers, beleggers. Financieel, planmatig, technisch en commercieel moet het allemaal in elkaar grijpen. Dat is mijn speelveld.

   

  Zo’n tien jaar geleden ben ik begonnen met kunst kopen. Mijn ouders kochten al wel kunst, traditionele landschappen vooral, maar kwamen op een dag thuis met een moderne foto van de Rotterdamse fotograaf Jean Marc Spaans. Schitterend! Dát wilde ik ook! Ik dacht toen nog: dat is eenmalig. Maar ik had de drempel van de galerie genomen en ben toen zaterdag na zaterdag bij de Rotterdamse galeriehouder en kunstverzamelaar Hans Sonnenberg aan het bureau gaan zitten. Er ging een wereld voor mij open. Al snel kwam het tweede en derde werk. En op een gegeven moment heb je een verzameling van schilderijen, sculpturen en vooral fotografie. Ik bezocht beurzen hier in Nederland, België en al snel beurzen in Berlijn, New York, Londen en Bazel. Je komt internationaal bij verzamelaars thuis en je krijgt verzamelaars bij jou over de vloer. Langzamerhand word je in de hedendaagse kunstwereld gezogen.

   

  In de kunst die ik koop, zit naast het visuele en de vakmanschap, vaak een donkere, duistere kant. Het reflecteert over intermenselijke thema’s en moderne stadkwesties, met name over de zelfkant daarvan. Dingen die je normaal gesproken eigenlijk niet wilt zien, die spelen aan de rand van de maatschappij, maar die tegelijkertijd een teder gevoel oproepen. Zoals de hyperrealistische gebogen pop Unrest van de Portugese kunstenaar Noé Sendas, die voor mijn bureau staat. Het blijft een eng beeld. Toen mijn ouders het werk zagen, keken ze me zo aan met een blik van: gaat het wel goed met je? Ik zoek die confrontatie graag op met het onbekende.

   

  Ik koop sterk op mijn gevoel. Ik weet het vaak al na een paar minuten. Naarmate het werk duurder wordt, doe ik er wat langer over en heb ik een onrustige avond van rondjes lopen rond de tafel. Mijn smaak wordt steeds inhoudelijker, conceptueler, waarbij ik meer ruimte open laat voor het onontgonnene. Dan stap ik meer in het onzekere, zoals even terug bij foto’s van de jonge Italiaanse kunstenaar Giorgio Andreotta Calò. Hij had een paar jaar geleden op een vuilnisbelt in Venetië een foto gevonden van een wonderlijk Christusbeeld uit Limpias. Het inspireerde hem een wandeltocht te ondernemen van Italië naar Santiago de Compostela. En route maakte hij een serie werken. Ik heb een aantal polaroids van landschappen die hij tegenkwam en een zwart-wit zelfportret, een beeld dat doet denken aan Jezus. Het roept associaties op met vragen rond leven en dood, over zelfkastijding en weg zijn van het gewone en gebaande pad. Op de RijksacademieOPEN had ik ander werk van hem gezien, dode bladeren op de grond die op het krakende geluid van een oude radio tot leven komen. Ook dat is wat duister, maar je voelt dat het klopt. Ik moet dan alleen nog reflecteren op waarom dat is. Zakelijk heb ik dat ook. Al de sommetjes die wij maken zijn ervoor om onderbuikgevoelens te rationaliseren. Primair komt het aan op intuïtie.

   

  Kunstenaar: Giorgio Andreotta Calò

  Kunstwerk: 
 Untitled (selfportrait), 2009

  Galerie: Wilfried Lentz Rotterdam

  Waarde: € 3.000