Koos de Wilt Concept » Aysel Erbudak, ziekenhuisdirecteur

Aysel Erbudak, ziekenhuisdirecteur

‘ALS JE JE TOEKOMST WILT VOORSPELLEN, MOET JE ‘M ZELF VERZINNEN’

Sommige kunstwerken zeggen meer over de verzamelaar dan we zo op het eerste gezicht denken. In Het Financieele Dagblad vertellen zij over hun ‘collector’s item‘, en dus over hun leven en werk.

Om geld voor wat ossen te verdienen is mijn vader in 1972 naar Nederland vertrokken. Hij had een stropdas geleend om door de sollicitaties te komen, maar moest het steeds opnieuw proberen. Uiteindelijk is het hem gelukt om in de metaalindustrie te werken. In 1979 kwam zijn gezin van vrouw en toen nog vijf kinderen over. Waar ik vandaan kom, een dorpje in het oosten van Turkije vlakbij de Georgische grens, was men niet bezig met kunst. Maar in Nederland had ik als kind al posters van Dalí op mijn kamer. Hij wist een droomwereld te schilderen waar onmogelijke combinaties toch werkelijkheid konden worden. In zijn surrealisme zie ik realiteit. Ik zeg altijd: je kunt het verleden in de toekomst corrigeren, waardoor het een andere betekenis krijgt. Ik wil dingen mooier maken

‘Je kunt het verleden in de toekomst corrigeren waardoor het een andere betekenis krijgt’

‘Dees Brandjes, hoofd interne geneeskunde hier in het Slotervaartziekenhuis, met wie ik in de raad van bestuur zit, wilde toen ik bij het ziekenhuis kwam dat mijn kamer er mooi uit zou zien. Zo kwam hij aan met een schilderij van Eugene Brands met koeien in een landschap en dit schilderij van Jean-Paul Vroom. Een kunstenaar die, zo heb ik begrepen, in de jaren zeventig vooral bekend was als decor- en kostuumontwerper voor choreograaf Hans van Manen.’

‘Het was in één keer raak. Metropolitain heet het schilderij en is in 1973 geschilderd. Het is toen ook, in het kader van de BKR, in de collectie gekomen van het ziekenhuis. Dees had het schilderij hier op de eerste etage teruggevonden waar het tegen een kapot raam was aangetimmerd — tegen de wind. Vandaar de gaten in de hoeken. Het symboliseert voor mij de geschiedenis van het Slotervaart. Maar ook de toekomst.’

‘Mijn liefde voor het onbekende houdt ook in dat ik bij alles denk: hoe kan dat anders, sneller, beter’

‘Dees vond het helemaal bij mij paste. Je ziet een man de roltrap afgaan en een vrouw die bovenkomt. Ze komt omhoog in een steriele omgeving met neonlicht, schaduwloos licht dat niets verdoezelt. “Het laat mooie dingen duidelijk zien, maar ook de smurrie”, zei hij. Wat ik er daarnaast zelf ook in herken is de vrouw die de roltrap aflopende uit het licht het donker betreedt – naar de beschouwer van het schilderij toe. Ze moet zelf kiezen of ze naar links of naar rechts wil.’‘Ik hou van dat onbekende. Ik heb naast mijn gewone agenda altijd een dynamische agenda waarin allemaal mensen een rol kunnen spelen die niet gepland zijn. Dat kan rommelig overkomen op anderen, maar intuïtief stel ik prioriteiten waardoor ik uiteindelijk alleen maar bezig ben met belangrijke, niet urgente zaken.’

‘Mijn liefde voor het onbekende houdt ook in dat ik bij alles denk: hoe kan dat anders, sneller, beter. Misschien was het daarom wel dat ik ooit bij mijn eerste echte baan, als ambtenaar bij de gemeente, bijna drie jaar lang elke paar maanden werd overgeplaatst naar een andere afdeling. Ik paste nergens en werd overal weggestuurd. Ik begreep er niets van, want ik deed toch zó mijn best. Als ik een taak kreeg waar normaal een paar maanden voor stond, bedacht ik een manier waarop het sneller kon. Mijn bazen konden daar dan niets mee, want ik moest het volgens een bepaald systeem doen. Ik paste niet in die wereld en ik weet nog dat ik dacht: ik moet nog ontdekt worden, dat moet iedereen toch zien.’

Metropolitain (1973) van Jean-Paul Vroom
Interview: Koos de Wilt Foto: Pieter Boer

___________________________________________________________