Koos de Wilt Concept » Erik Kessels, creatief directeur van Kesselskramer

Erik Kessels, creatief directeur van Kesselskramer

’ONZE EIGEN PRIJZENKAST’

Sommige kunstwerken zeggen meer over de verzamelaar dan we zo op het eerste gezicht denken. In Het Financieele Dagblad vertellen zij over hun ‘collector’s item‘, en dus over hun leven en werk.

- • wie? who? • met wie? • wat? • film • blad • boek • internet • insteek • contact

__________________________________________________________

Wij sturen onze campagnes niet meer in voor prijzen, maar hebben nu onze eigen prijzenkast, gemaakt door de in Rotterdam wonende kunstenaar Helmut Smits. Hij is wat mij betreft een van de grootste talenten op het gebied van vormgeving, beelden, kunst in openbare ruimte en productvormgeving. Heel mooi is bijvoorbeeld zijn opblaas-Nascar, gemaakt van plastic tassen met logo’s van winkelketens erop. De banden zijn donkere vuilniszakken die voortdurend opgepompt moeten worden. Het ziet er net zo uit als de bestickering die we kennen van de echte race-auto’s, alleen speelt Smits er op een grappige manier mee. In veel gevallen maakt hij van niets iets. Deze prijzenkast is gemaakt van allemaal cheape producten die we allemaal kennen uit de supermarkt. Als je het werk van een afstand bekijkt, dan zie je dat het helemaal klopt in hoe het gedaan is. De bekers tegen de groene achtergrond in zo’n typische prijzenkast — je ziet aan alles dat het met veel zorg is gemaakt. Ik heb het maar één keer gezien, niet eens in het echt, maar op zijn internetsite en ik was meteen verkocht. Een grote pret is zijn website.

Helmut Smits (1974), Prijzenkast, 2005

Ik vind het niet alleen heel mooi, maar er zit ook veel cynisme en humor in het werk. Want wat ís het nou helemaal? Plastic bekertjes, dekseltjes en tubetjes die samen een dertigtal wedstrijdbekers vormen. Het laat de lulligheid zien van de wereld waarin we ons bewegen. Alleen in de kappersindustrie geven ze elkaar nog meer prijzen, maar de reclamewereld is een goede tweede. Er zijn in dit vak zo veel mogelijkheden om prijzen te winnen. Als je eind twintig bent en je hebt nog geen prijzen gewonnen, kun je beter wat anders gaan doen. Ik had al jaren het gevoel dat je stil blijft staan door al die prijzen. Op zo’n awardavond sta je met collega’s uit het vak elkaar alleen maar op de schouders te kloppen. Je wordt er niet beter van. Het is ook een heel gedoe om het werk in te sturen. Daarnaast betaalden we op een gegeven moment zo’n 150 duizend Euro aan het insturen van werk voor nationale en internationale prijzen. Als die festivals het geld dat ze ontvangen, voor het grootste gedeelte, zouden besteden aan het opleiden van jonge mensen, dan zou ik er nog graag aan meedoen, maar ook bij prestigieuze, internationale festivals als Epica en Cannes Lions verdwijnt het inschrijfgeld rechtstreeks in de zakken van degenen die de festivals organiseren. Als je jong bent en je je nog moet bewijzen, wil je prijzen winnen. Ik wilde ook een ADCN-lamp winnen en dat duurde maar. Ik was op een gegeven moment zo gefrustreerd dat mijn vader zelf een lamp heeft gemaakt voor mijn verjaardag. Had ie er met een ijzerdraadje netjes de letters ADCN in gegraveerd.