Rudi van Dantzig over
‘TABLES D’AMOUR’
uit: Beelden van Amsterdam
Beelden in openbare ruimte en hun beschouwers vertellen iets over de identiteit van de stad. Wie zijn we, wat maakt ons anders, wie waren we en wat zegt dat over ons, nu in deze tijd. In het foto- en interviewboek leggen 81 prominente Amsterdammers uit het culturele circuit uit wat zij vinden van hun favoriete beeld in de openbare ruimte.
Beeld: “Tables d’Amour”
Kunstenaars: Ans Hey
Locatie: bij KPMG gebouw
“De zeven sculpturen die samen “Tables d’Amour” moesten gaan vormen zag ik voor de eerste maal in een wat geïsoleerde hoek van een steengroeve in Lacoste, een bergdorp in de Franse Vaucluse. De groeve was onoverzichtelijk en grillig van vorm: spelonken van waaruit zandpaden langs de ruwe hellingen omhoog en omlaag slingerden, her en der enorme blokken steen, net aan de aarde ontfutseld, en overal steenslag en fikse scherven. Estaillade d’Oppede heette de steensoort, zoals ik later leerde. Het geheel was omlijst door bebost berglandschap, zinderend in de hitte.”
“In die harmonische chaos tekenden een aantal sculpturen in wording zich gaaf en helder omlijnd af, in bijna dierlijke berusting. Tussen die overrompelende entourage ontdekte ik plotseling het minieme figuurtje van een vrouw in werkkleding, bestofte doek om het hoofd, beitel en fikse hamer in de hand, stofbril. Ze lag voorover gebogen op een steenklomp maar keek op toen ik riep: “Ans Hey”! Vriendin van jaren her, en schepper van de zeven beelden waarmee ik die dag nader kennis zou maken.”
Enkele jaren later zag ik de beeldengroep terug, in Amsterdam, in de luwte van het KPMG gebouw, waar hen onderdak was aangeboden; het geluid van een snelweg was hoorbaar. […] Imposant en verweesd, zo kwamen ze op me over; allochtonen, een beetje. Maar de beelden zelf leken me tevreden: een eenheid, een hechte familie: ‘Tables d’Amour’.”
“Een aantal maanden eerder had ze me in Amsterdam gebeld en me gevraagd of ik ervoor voelde een dansstuk te maken voor een paar dansers; haar zeven beelden zouden als decor en, wat mij betrof, als medespelers dienen. Het door haar beelden geïnspireerde dansstuk zou zich moeten afspelen in een enorme, maar ongebruikte groeve bij Lacoste, die soms als theater werd gebruikt.”
“Inspirerend was Heys werk zeker. Zeven zwijgende kolossen, als rustende dieren; elk ongeveer zes ton zwaar. Ik beklom ze, verborg me in de openingen, raakte erin beklemd, gleed langs hun stenen huid, alles onder de waakzame en liefdevolle blik van de maakster. “In elk beeld heb ik een kleine steen gelegd, en daaronder ligt een gedicht over de liefde van een Franse dichter verborgen”, zo verklaarde ze de naam van het project: ‘Gedichten van Eluard, Baudelaire, en anderen’. Mijn fascinatie en bewondering voor de tengere vrouw, haar werk en haar grote wilskracht groeiden met de seconde. “Wanneer kunnen we beginnen”? vroeg ik haar.”
“Een jaar later, in de zomer van 1995, waren de beelden op de zandige bodem van de groeve in Lacoste geplaatst, van vele kanten aangelicht: theater. Een week lang kwam er elke avond publiek, terwijl twee dansers plus een musicus in, om en over de beelden bewogen, of plotseling verstillend, alsof zij de kolossen niet in hun geluidloze droom wilden storen. Het ijle getsjirp van nachtkrekels klonk alsof de stenen vormen ons hun breekbaar commentaar gaven. Enkele jaren later zag ik de beeldengroep terug, in Amsterdam, in de luwte van het KPMG gebouw, waar hen onderdak was aangeboden; het geluid van een snelweg was hoorbaar. Het groen waarin ze stonden was koel, de wind die om het gebouw woei eveneens. Imposant en verweesd, zo kwamen ze op me over; allochtonen, een beetje. Maar de beelden zelf leken me tevreden: een eenheid, een hechte familie: ‘Tables d’Amour’.”
Interview: Merel van Tilburg Fotografie: Paulien de Gaaij
Interview: Merel van Tilburg
Fotografie: Paulien de Gaaij
- ________________________________________________________________________
