‘Ik probeer vanuit engagement
bruggen te slaan’

Politica Sadet Karabulut in het managementboek De weg naar succes

Voor het boek De weg naar succes interviewde Koos de Wilt 18 allochtone vrouwen op hun weg naar succes. Daarnaast had hij gesprekken met vier prominente Nederlanders over hun ervaringen met deze vrouwen. Wat zijn hun professionele en levenservaringen?

Tekst: Koos de Wilt | Fotografie: Rachel Corner

Ik ben 33 jaar geleden in Nederland geboren. Mijn ouders komen uit het Koerdisch deel van Turkije. Mijn vader is begin jaren zeventig als gastarbeider naar Nederland gekomen nadat hij eerst een tijdje in Oostenrijk had gewerkt. Een paar jaar later zijn mijn moeder en zus (de rest kwam weer later) naar Nederland gekomen en is het gezin in Dordrecht gaan wonen. Mijn moeder was zwanger van mij toen zij hier kwam. Hun vijfde kind is dus in Nederland geboren. Voor mij was het nooit een optie dat ik terug zou gaan. Voor mijn vader misschien wel, maar hij werkte hier, zijn kinderen groeiden hier op, volgden opleidingen en voelden zich hier thuis. Ik ben gewoon Nederlandse. Dit is mijn thuis. Het was niet een uitgesproken geëngageerd gezin waar ik uit kom. Koerden zijn staan bekend als koppige mensen, maar het zou een cliché beeld zijn om alle Koerden als koppig te bestempelen. Bij ons thuis werd wel over politieke en maatschappelijke problemen gesproken, maar ze waren echter niet echt politiek actief, alhoewel mijn vader wel een tijdje lid is geweest van de ondernemingsraad van Philips. Dat was in die tijd wel uniek.

 

Mijn ouders zijn Koerden en alevieten en dus altijd behorend tot minderheden. Dat levert een zeker geëngageerdheid op.

 

Ik heb tijdens mijn middelbare schooltijd ervaren wat het is om actief te zijn. Ik weet nog goed hoe ik voor het eerst met een megafoon een menigte toesprak. Dat voelde goed aan. In mijn studententijd werd ik actief binnen de studentenvakbond. Voordat ik de politiek inging, was ik ambtenaar bij de gemeente Amsterdam, eerst als coördinator drugsbeleid Bijlmer, later als beleidsmedewerker in het voortgezet speciaal onderwijs. In die functies adviseerde ik bestuurders. Daarnaast had ik zelf bestuursfuncties bij verenigingen. Sinds ik in 2001 in Amsterdam ben gaan wonen, ben ik actief geworden in vredesplatforms tegen de oorlog in Afghanistan. Daar kwam ik SP’ers tegen en daar maakte ik kennis met het gedachtegoed van de partij. Het was eindelijk een partij die bij mij paste. Het inhoudelijke en het activistische sprak me zeer aan. Daarna is het allemaal heel snel gegaan. Ik kwam in de Amsterdamse gemeenteraad waar ik bijvoorbeeld de manier waarop Amsterdam huisbezoeken bij uitkeringsgerechtigden werden uitgevoerd aan de kaak stelde. Het was zeer leerzaam en heel mooi om te mogen werken in zo’n mooie stad. Toen ik een paar maanden in de raad zat, viel het kabinet en werd ik gevraagd of ik verkiesbaar wilde zijn voor de verkiezingen voor de Tweede Kamer. Dat was een enorme eer voor mij. Het was 2006 en ik was toen 31 jaar. En dat is heel goed gegaan. Ik stond op plaats 14 op de lijst van de SP en kreeg uiteindelijk 17.333 voorkeursstemmen; voldoende om desnoods zelfstandig verkozen in de Tweede Kamer te komen.

Ik was eigenlijk niet eens zo bezig met een carrière in de politiek, maar doordat ik binnen verenigingen, en vakbonden al actief was, had ik wel het gevoel dat ik er klaar voor was. Het was een ander podium om je idealen waar te maken. In de fractie ben ik woordvoerder sociale zaken, met name inkomensbeleid en armoedebeleid en ik ben woordvoerder emancipatie en integratie. Allemaal gebieden die me op het lijf geschreven zijn. Ik leer elke dag heel veel en ik ben ook heel leergierig. Binnen de SP kan ik mijn energie en ideeën over hoe je de wereld beter kunt maken helemaal kwijt. De SP is een heel goed georganiseerde partij waar heel veel gedreven en loyale mensen rondlopen. Die gaan voor de inhoud en zijn niet zo met elkaar en met zichzelf bezig. In die cultuur voel ik mij thuis. Ik voel geen hiërarchische belemmeringen en hoef niet alles af te stemmen en voor te leggen. Integendeel: in de Kamer is het vaak gewoon gaan, gaan, gaan. Dan is er geeneens tijd om alles af te stemmen. Natuurlijk zitten er ook grote ego’s bij de SP. Ze zijn niet op hun mondje gevallen en hebben een sterke drive. En die drive heb je ook nodig om wat te bereiken

Mijn ouders zijn Koerden en alevieten en dus altijd behorend tot minderheden. Dat levert een zeker geëngageerdheid op. Misschien heb ik daar wat van meegekregen. Socialisme is wel het ideaal van waaruit ik handel en politiek bedrijf. Voor mij gaat het erom dat iedereen gelijke kansen krijgt, dat er eerlijk gedeeld wordt en dat mensen menswaardig behandeld worden. Ik vecht eigenlijk voor een mooiere en betere wereld. Het gaat daarbij om drie kernbegrippen: solidariteit – tussen ziek en gezond, oud en jong en migranten en niet-migranten – de menselijke waardigheid en de gelijkwaardigheid. Daar kan ik hele praktische politiek mee bedrijven, zonder in dogmatische theorieën te verzanden. Zeker nu de hele publieke sector is uitverkocht: het openbaar vervoer, de zorg, onderwijs, noem maar op. Daar is een enorme verschraling in opgetreden door het neoliberale beleid dat in de afgelopen jaren is gevoerd. De gevolgen daarvan zijn enorm, met dank aan de Paarse en Balkenende kabinetten. De armoede in Nederland is natuurlijk niet te vergelijken met de armoede in Afrika of in Turkije, maar volgens Nederlandse begrippen vind ik armoede onacceptabel. Wij zijn een ontzettend rijk land en de winsten groeien ieder jaar weer terwijl we hier bijna anderhalf miljoen armen hebben, waaronder bijna een half miljoen kinderen. Als je kijkt naar de inkomstenontwikkelingen aan de top van het bedrijfsleven dan zie je salarissen en bonussen die totaal onverklaarbaar zijn en die niets anders zijn dan graaien. Daar wil ik graag wat aan doen. Vooral ook door alternatieve plannen te ontwikkelen, door te laten zien hoe het ook kan. Vorig jaar hebben we een plan ontwikkeld om de topinkomens ook echt aan te pakken.