Westerpark_Juli_park42372 A.tiff
IMG_3948.jpeg
WesterparkBASIS_Juli_park42347 A.tiff
IMG_3959.jpeg
F2330EE7-CF13-4D81-B624-5FD1CC573F07-DD9
IMG_3574.JPG
Jeroen_Hofman_Texel_Meierblis_90340_C.jp
Isolate2_Terschelling_20192091.tiff
Schermafbeelding 2021-03-10 om 08.19.24.
Schermafbeelding 2021-03-10 om 08.19.07.

Galerie

Wouter van Leeuwen

www.woutervanleeuwen.com

info@woutervanleeuwen.com

+31652031540

cover_UIPUFT35RU.png

Wandelen met fotograaf/kunstenaar Jeroen Hofman

 

HET PERSPECTIEF VAN EEN HOOGWERKER

 

‘Hier ben ik begonnen met werken vanaf een hoogwerker’, zegt de van oorsprong Brabantse fotograaf als hij langs een watervalletje loopt in het Amsterdams Westerpark. ‘Hier schoot ik de foto’s waarbij Amsterdammers met hun vrienden en kinderen recreëren rondom dat stadse watertje. Ze laten zien hoe kleinbehuisde stedelingen hun park gebruiken als hun achtertuin.’ 

 

Koos de Wilt voor COLLECT

Even verderop in het park heeft Jeroen Hofman hetzelfde gedaan voor een foto waarbij recreanten zich verzamelen rondom een ander watertje. Niemand lijkt zich te realiseren gefotografeerd te worden. Hofman: ‘Ik doe altijd een oranje jasje aan zodat het lijkt of ik voor de gemeente werk. Als ik dan bovenaan de glazenwassershoogwerker sta, neem ik de tijd zodat ik na een tijdje niet meer opval. Het is een hoogte waar je de mensen beneden niet meer kunt verstaan en de vogels net boven je net niet meer kunt grijpen. Het is een positie van rust, van onafhankelijkheid. Je kunt iets persoonlijks laten zien en tegelijkertijd de gelaagdheid van het landschap tonen.’

 

‘Het is een hoogte waar je de mensen beneden niet meer kunt verstaan en de vogels net boven je net niet meer kunt grijpen.’

Op de steiger weet Hofman precies wat hij wil. ‘De foto zit al af in mijn hoofd. Ik hoef het alleen nog maar te vinden. Soms moet ik wel zes keer terugkomen om het te vinden’, zegt de fotograaf. ‘Voor mijn werk gebruik ik een Phase One, een honderd miljoen pixel camera met een digitale achterwand die ik plaats op een technische camera. Van alles dat ik schiet ga ik uiteindelijk één beeld bewerken met een grader die ik precies aangeef wat ik wil in kleur, in sfeer, in belichting. Ik zoek daarbij steeds het punt waar het monumentaal wordt, maar nog wel fotografie blijft.’

 

Mensen uit het landschap

‘Ik ben geboren in Beek en Donk, een kleine gemeente in de buurt van Helmond’, vertelt de kunstenaar. ‘Mijn ouders zaten beiden in de verpleging, hardwerkende mensen. Ik fietste naar school door de landschappen en werkte tijdens de vakanties op het land om asperges te steken. Ik was altijd al bezig met het landschap. Nederland is heel vlak, met in het midden altijd de horizon, de eeuwige streep.’ Jeroens broer werd Korporaal bij de Koninklijke Marine, zijn zus ging de verpleging in en hij ging naar de kunstacademie. Hij studeerde in 2002 af aan De Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag en specialiseerde zich eerst in toegepast werk, werelden van zware beroepen, oefenterreinen van de brandweer en mariniers. ‘In de loop van de tijd werden de terreinen steeds belangrijker en werden de mensen erin kleiner, eigenlijk zoals mensen verdwenen in de landschappen die de Hollandse oude meesters schilderden in de zeventiende eeuw’, vertelt Hofman. ‘Uiteindelijk is daar Playground uitgerold, een serie waarmee ik de Zilveren Camera won en een boek van heb gemaakt. Semi-landschappen en semi-documentair, allemaal vanaf de glazenwassershoogwerker geschoten. Dat is de kick-off geworden van mijn carrière. Van daaruit ben ik af en toe Amsterdamse parken gaan fotograferen. Daar ontstond een serie uit, in verschillende seizoenen, bij verschillend licht en met verschillende groepen mensen erin. Een drijfjacht met paarden in het Amsterdamse Bos bijvoorbeeld of een kinderfeestje in het Vondelpark.’