photo.jpeg

Business Lunch met kunsthandelaar Jan Six

A LIFE WITH REMBRANDT

 

De kunsthandelaar Jan Six XI (1978) is een verre nazaat van Jan Six I (1618-1700), de welgestelde Amsterdammer die ooit door Rembrandt werd geportretteerd. De jonge Six was wereldnieuws toen hij recent een nog onbekend schilderij van Rembrandt ontdekte. Tijd voor een portret van deze kunsthistoricus wiens leven doordesemd lijkt van Nederlands beroemdste schilder ooit. Een lunch bij Dylan Hotel aan de Keizersgracht in Amsterdam.

 

Tekst en foto's van Koos de Wilt (2018)

 

Kunst en geschiedenis zijn je met de paplepel ingegoten, zo lijkt het… 

‘Als kind ben je óf tekenaar óf sporter. Ik ging voor de tekeningen. Bij de preview van een CoBrA-tentoonstelling in de Nieuwe Kerk, waarvoor mijn vader de catalogus produceerde, stond ik als klein mannetje verbaasd naar een sculptuur te kijken. “Er klopt iets niet,” zei ik hardop. ‘Moet het zo?” vroeg een oudere heer met een baardje, die naast me stond. Hij draaide de kop van het beeld. “Dat mag niet!” riep ik geschrokken. “Ik wel,” antwoordde Corneille. “Ik heb het gemaakt.”’

 

Je bent Jan Six XI, nazaat van een beroemde familie van notabelen van de stad Amsterdam. Zo vereeuwigde Rembrandt ooit zijn vriend Jan Six I in een wereldberoemd portret, een schilderij dat al eeuwenlang aan de muur hangt in huize Six. Wat doet die geschiedenis met je? 
‘Dat er een directe familielijn is naar Jan Six I, vind ik eigenlijk niet het meest boeiende. Wat ik interessanter vind, is dat hij niet een of andere slome duikelaar was uit de Amsterdamse elite die een beetje meedeed. Hij was een vooruitstrevende, pientere kerel. In zijn dagboek probeerde hij grote denkers als Spinoza en Descartes met elkaar te verbinden. En dat in een tijd dat Spinoza nog maar drie jaar dood was en zijn ideeën verboden waren. Ook kocht Jan op een veiling de oudst bekende Bello Gallico kopie uit de eerste helft van de negende eeuw, het beroemde oorlogsverslag van Julius Caesar. Jan was toen nog maar een jonge dertiger, toch bood hij iedereen eruit. Dat werd de talk of the town omdat intellectuelen in de zeventiende eeuw heel erg bezig waren de Nederlandse geschiedenis in relatie te brengen met het grootse Bataafse, en dus Romeinse verleden. Daarin voel ik verbondenheid. Niet omdat ik het geld zou hebben om op een belangrijke veiling bij Christie’s een meesterstuk te kopen, maar wel diezelfde belangstelling voor belangrijke kunst en met de ontdekking ervan een statement willen maken.’ 

 

'Wat ik interessanter vind aan Rembrandt, is dat hij niet een of andere slome duikelaar was uit de Amsterdamse elite die een beetje meedeed.'

Hoe en wanneer bedacht je je dat het onbekende Portret van een jonge man wel eens een echte Rembrandt kon zijn?
‘Anderhalf jaar geleden zat ik achter mijn bureau een stapel nieuwe veilingcatalogi door te nemen toen ik een plaatje tegenkwam van een portret dat geschilderd zou zijn door iemand “in the circle of Rembrandt”. Ik kon het werk plaatsen in de tijd waarin het geschilderd moet zijn, en realiseerde me dat Rembrandt toen nog helemaal geen circle had. Op de een of andere manier herkende ik het schilderij en de manier waarop het was geschilderd, maar ik wist niet waarvan. Het zat in de bijzondere gezichtsuitdrukking en het gebaar. 

'Twee weken na de val van Lehman Brothers ben ik in volle overtuiging voor mezelf begonnen.'

 

Ik snuffelde in mijn bibliotheek, maar ik kon niets vinden en dat frustreerde mij. Ik raakte er steeds meer van overtuigd: de kraag, die niet met witte penseelstreekjes was gemodelleerd, maar waar met donkergrijze en zwarte toetsen de uitsparingen in het kant zijn afgebeeld, maken het werk een typische Rembrandt. Toen ben ik met het plaatje naar de grote Rembrandtspecialist Ernst van de Wetering gegaan. Die reageerde met een blik van: “Hé, dit is bijzonder!” Zo’n eerste reactie van Ernst kende ik niet, en ik wist dat ik goed zat. Toen besloot ik naar London te gaan om het origineel te bekijken. Eenmaal aangekomen, keek ik de avond voor de kijkdagen van de veiling, door de ramen van Christie’s Londen. Het schilderij stond op de grond en ik maakte er stiekem een foto van met mijn mobieltje. Heel spannend!’